W miare jak dziecko postepuje od klas pierwszych do srednich, instytucja „najlepszego przyjaciela” jest w dalszym ciagu zwykla forma uczestnictwa spolecznego

W miarę jak dziecko postępuje od klas pierwszych do średnich, instytucja „najlepszego przyjaciela” jest w dalszym ciągu zwykłą formą uczestnictwa społecznego. Helena Hall Jennings mówi, że dochodzi to do szczytu w klasie drugiej, ale że także występuje ostro zarówno w klasie IV, W i WII, jak w liceum. W szkole podstawowej przyjaźnie par występują prawie całkowicie między członkami tej samej płci. W klasie V czy VI społeczna struktura grupy w klasie szkolnej staje się bardziej złożona i zaczynają pojawiać się małe, ściśle zamknięte grupy. Jennings uważa, że to zjawisko wypływa z rosnącego pragnienia, jakie dzieci w tym wieku odczuwają – zadeklarowania niezależności od towarzystwa dorosłych. Dzięki grupowaniu się mogą zaspokoić swoje potrzeby wzajemnego oparcia i poczucia bezpieczeństwa. W następnych latach nie tylko owe przyjaźnie przybierają na sile, ale utrzymują się dłużej. J. E. Honocks i Ivrae E. Buker stwierdzają w rezultacie swych badań nad okresem przedpokwitania, że im wyższa klasa i starsze dziecko, tym większa jest trwałość przyjaźni. [podobne: badania psychologiczne, psychiatra poznań, psycholog dziecięcy Warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: badania psychologiczne psychiatra poznań psycholog dziecięcy Warszawa