POTRZEBA OBCOWANIA Z INNYMI OSOBAMI

POTRZEBA OBCOWANIA Z INNYMI OSOBAMI. Większość z nas prawdopodobnie przeżywała czasami uczucie osamotnienia, kiedy stwierdziliśmy, że jesteśmy sami w domu, mając przed sobą długi wieczór albo, kiedy jesteśmy obcy w nowej grupie. To uczucie osamotnienia jest jednym ze sposobów ujawniania się naszej potrzeby przebywania z ludźmi. Odosobnienie albo samotność wywołuje w nas czasem uczucie, że jesteśmy bez znaczenia albo nieodpowiedni – jak gdybyśmy w jakiś sposób nie stanowili całości, byli niezupełni. Obecność nawet jednej osoby, z którą możemy porozmawiać, sprawia wtedy wielką różnicę. Continue reading „POTRZEBA OBCOWANIA Z INNYMI OSOBAMI”

Bez innych ludzi byloby bardzo trudno zaspokoic podstawowe potrzeby odnoszace sie do procesów fizycznych i unikania niebezpieczenstw

Bez innych ludzi byłoby bardzo trudno zaspokoić podstawowe potrzeby odnoszące się do procesów fizycznych i unikania niebezpieczeństw. Potrzeby te jednakże można zaspokoić w dość bezosobowy sposób. Jemy chleb upieczony przez innych ludzi i śpimy w domach zbudowanych przez innych ludzi, niewiele myśląc o tym, co oni czują wobec nas. Ale czynnik osobisty – to jest, jakie są uczucia ludzi wobec nas – jest najważniejszy w pozostałych podstawowych potrzebach. Na przykład, potrzebę miłości i pozycji społecznej można zaspokoić jedynie wtedy, gdy inni przejawiają gorące i przyjazne uczucia w stosunku do nas, kiedy my odczuwamy gorące i przyjazne uczucia w stosunku do nich. Continue reading „Bez innych ludzi byloby bardzo trudno zaspokoic podstawowe potrzeby odnoszace sie do procesów fizycznych i unikania niebezpieczenstw”

ROZWÓJ W OKRESIE PRZEDSZKOLNYM

ROZWÓJ W OKRESIE PRZEDSZKOLNYM. Związki, w jakie dzieci wchodzą ze swymi rówieśnikami, rozwijają się normalnie według wyraźnie określonych form, które najłatwiej zaobserwować w sytuacjach zabawy. M. L. Parten obserwował zabawę dzieci w wieku przedszkolnym i poklasyfikował ich uczestnictwo społeczne wyodrębniając sześć form czy poziomów. Continue reading „ROZWÓJ W OKRESIE PRZEDSZKOLNYM”

Jest on faktycznie wiezniem normy

Jest on faktycznie więźniem normy. Następna faza w dojrzewaniu i dorastaniu polega na uwolnieniu się od całkowitej uległości wobec norm grupy, co jest tak charakterystyczne dla wielu młodzieńców. Niestety, duża liczba młodzieży nie osiąga tej wolności i staje się ludźmi dorosłymi niezdolnymi do samodzielnego myślenia i działania. Innymi słowy, stają się dorosłymi, którzy nie dojrzeli uczuciowo, społecznie, intelektualnie. Formy przyjmowane i odrzucane wśród młodzieży często dostarczają ciekawych wskazówek co do jej ogólnego zdrowia psychicznego. Continue reading „Jest on faktycznie wiezniem normy”