Globalne zdrowie i prawo ad

Zarówno prawo, jak i szersze zarządzanie wymagają od instytucji wykonywania wielu zadań, w tym tworzenia norm, mobilizowania zasobów, kierowania wieloma interesariuszami do wspólnej pracy i zapewniania rozliczalności wyników. WHO jest najważniejszą instytucją negocjującą międzynarodowe porozumienia zdrowotne WHO jako agencja normatywna
WHO ma konstytucyjne uprawnienia do negocjowania i monitorowania instrumentów normatywnych – zarówno traktatów, jak i miękkich instrumentów, takich jak zalecenia. Konstytucja Światowej Organizacji Zdrowia ogłasza ogólną wartość prawa do zdrowia – powszechnie przyjętego międzynarodowego prawa.
WHO stosuje różnorodne narzędzia polityki do ustalania miękkich norm, przy różnym poziomie wsparcia instytucjonalnego. Rezolucja Światowego Zgromadzenia Zdrowia wyraża wolę 194 państw członkowskich. Agencja ma konstytucyjne uprawnienia do przyjmowania formalnych zaleceń; dwie najważniejsze to Międzynarodowy Kod Marketingowy Substytutów Piersi Mlecznych (przyjęty w 1981 r.) 11 oraz Globalny Kodeks postępowania w zakresie rekrutacji personelu medycznego (przyjęty w 2010 r.) 12 Zgromadzenie przyjęło również wpływowe globalne strategie i plany działań.
Traktatowe uprawnienia WHO są nadzwyczajne, z oddzielnymi procesami negocjowania umów, konwencji i rozporządzeń. Kraje członkowskie muszą przyjąć lub odrzucić konwencję w ciągu 18 miesięcy od jej przyjęcia przez Zgromadzenie.10 Jest to potężny mechanizm wymagający od państw rozważenia traktatu zgodnie z krajowymi procesami konstytucyjnymi. WHO nie ma jednak uprawnień do egzekwowania przestrzegania przepisów iw związku z tym polega na wdrażaniu przez rząd poprzez krajowe prawo i politykę.
WHO może negocjować regulacje dotyczące szeregu kwestii zdrowotnych, w tym kwestii sanitarnych i kwarantanny, nazewnictwa chorób oraz standardów bezpieczeństwa, czystości i siły działania farmaceutyków. Rozporządzenia wchodzą w życie po ich przyjęciu przez Zgromadzenie, z wyjątkiem członków, którzy powiadamiają dyrektora generalnego w określonym czasie. W związku z tym państwa muszą proaktywnie zrezygnować lub są automatycznie związane. Pierwsze regulacje WHO – dotyczące nazewnictwa chorób – sięgają końca XIX wieku jako międzynarodowa lista przyczyn zgonów; przepisy te są obecnie wdrażane poprzez Międzynarodową Klasyfikację Chorób13. Drugie przepisy WHO sięgają 1892 roku, kiedy to kraje europejskie przyjęły Międzynarodową konwencję sanitarną, poprzednika Międzynarodowych przepisów sanitarnych (obecnie nazywanych Międzynarodowymi przepisami zdrowotnymi) .3
Konstytucja Światowej Organizacji Zdrowia stwarza bieżące zobowiązania rządowe do corocznego składania sprawozdań z działań podejmowanych w związku z zaleceniami, konwencjami i regulacjami 10. Pomimo normatywnych uprawnień Światowej Organizacji Zdrowia współczesne międzynarodowe prawo zdrowotne jest niezwykle cienkie, a jedynie dwa główne traktaty przyjęte od czasu utworzenia Agencja.
Konwencja ramowa w sprawie kontroli wyrobów tytoniowych
WHO nie negocjowała konwencji do czasu ramowej konwencji antytytoniowej (FCTC), która została przyjęta w 2003 r.14. FCTC, która pozostaje jedyną konwencją przyjętą przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia, została ratyfikowana przez 177 krajów, które są domem dla 88% ludność świata, chociaż konwencja nie została ratyfikowana przez 2 kraje, Stany Zjednoczone i Indonezję, które mają odpowiednio trzecią i czwartą największą populację.15 W 2012 r. sekretariat FCTC oszacował, że prawie 80% ze 159 kraje, które przedłożyły sprawozdania, wzmocniły krajowe przepisy dotyczące kontroli wyrobów tytoniowych po ratyfikacji16. Jednak ogólny postęp maskuje nierówne wyniki – na przykład Chiny wykazały alarmujący brak postępów , podczas gdy wdrażanie Indii było powolne . 16
FCTC stworzył wiążące normy, aby zmniejszyć popyt na produkty tytoniowe i ich podaż oraz dzielić się informacjami i zasobami
[podobne: proteza szkieletowa cennik, delirium tremens leczenie, fluoroza leczenie ]

Powiązane tematy z artykułem: delirium tremens leczenie fluoroza leczenie proteza szkieletowa cennik